Na een laatste, vooral regenachtige, avond in Kuala Lumpur zijn we in de ochtend richting het busstation gegaan voor de bus richting Kuantan. Natuurlijk waren we weer precies op tijd, de bus ging een kwartier later al weg, anders hadden we de hele dag nog moeten wachten.

Aangekomen in Kuantan zijn we op zoek gegaan naareen local bus die ons in Cherating kon droppen. Dat was een hele belevenis, alle locals apies kijken, wij apies kijken. Na ruim een uur waren we in Cherating en zijn we op zoek gegaan naar een leuk guesthouse. We kwamen terecht in een houten chalet met eigen badkamer en veranda, super! Cherating is een laidback badplaats waar je een beetje Malay surfculture hebt. Strand was al een stuk beter dan in Port Dickson en het water vooral veel schoner. We zijn lekker vier nachten blijven plakken, met de nadruk op plakken, want het was er flink warm en de fan kwam niet echt door de klamboe heen. We konden er heerlijk vis, garnalen en calamari in een bananenblad van de BBQ krijgen voor 5RM per 100gr. Waar kan je dat in Nederland krijgen, behalve in je eigen achtertuin misschien. We hebben niet alleen maar op het strand gehangen, maar ook avondexcursie gedaan met een fireflyboat. Dat is maar met één woord te beschrijven: magisch! Zodra het donker was zijn we met een klein bootje de mangrove in gegaan en toen we de bewoonde wereld achter ons hadden gelaten, lichtte de ene naar de andere boom op alsof ze versierd waren met kerstverlichting. Ze vlogen overal om ons heen en je kon ze heel voorzichtig vangen en in de palm van je hand houden. Een bijzondere ervaring.

Na het strand zijn we doorgereisd naar Jerantut. Daar is zelf niet zoveel te beleven, maar het is de gateway tot de Taman Negara, één van de oudste regenwouden op aarde. De volgende ochtend zijn we met een longtailboot richting het national park gevaren. Tocht van ongeveer drie uur waarbij we apen en vooral veel waterbuffels hebben gezien. Bij aankomst in het plaatsje bij het national park bleek dat we al behoorlijk reiswijs zijn geworden. Dat wil zeggen, we laten ons niet zo maar afzetten met één of andere smoes dat de local bus toch niet komt en dat er een hele rij voor de Canopy Walkway staat en dat we beter de boot voor 50RM kunnen nemen. We hebben dus maar gewoon de watertaxi voor 1RM pp gepakt en zijn gewoon gaan lopen naar de Canopy Walkway, niks geen rij, we konder er zo op. De Canopy Walkway zijn een aantal houten touwbruggen verbonden via platforms in bomen. Erg leuk, maar je moet geen hoogtevrees hebben. Een paar mensen dachten dat Robert dat wel had, want hij liep flink over de planken te stampen, maar nee, he's just a little bit wild. Op ons gemak zijn we door de jungle teruggelopen naar de jetty voor de watertaxi terug naar de overkant. Daar hebben we nog even een drankje gedaan en vervolgens de bus opgezocht, die gewoon ging en zels een echte dienstregeling had.

Vanuit Jerantut zijn we met een minibusje naar Tanah Rata in de Cameron Highlands gegaan. Beetje buiten onze principes om, want we willen zoveel mogelijk met lokaal transport doen, maar we zagen geen andere goedkopere of snellere optie. Aangekomen in de Cameron Highlands werden we afgezet bij een guesthouse, wat eigenlijk best wel oké is en zijn we het plaatsje even ingegaan voor een banana leaf meal en chicken tandoori. De Cameron Highlands liggen op max. 1600 meter boven zeeniveau en dat merk je flink aan de temperatuur, dus lange broek aan en 's avonds zelfs een trui. Vandaag zijn we met een tour langs een theeplantage, een bee-farm met local market, een strawberryfarm, een Chinese tempel, een rosegarden en een butterflyfarm gegaan. Super leuk om te zien wat ze allemaal verbouwen hier, van thee tot groente en bloemen. In de butterflyfarm hadden ze naast vlinders ook een heleboel ander gespuis. Grote torren, slangen, geckos, wandelende takken en schorpioenen. Robert heeft laten zien dat hij de Scorpion King is, met twee op zijn schouders en één op zijn hoofd. Annemarie kon natuurlijk niet achterblijven, maar dan wel alleen op haar hand.

Morgen gaan we door richting Penang. Wederom zes uur in de bus, maar zo eerst een biertje drinken en Annemarie gaat haar voeten laten masseren (voetreflex). Foto's uploaden is tot nu nog niet echt gelukt, maar beloofd, zodra we een snelle internetverbinding hebben en vooral een USB-aansluiting dan zetten we snel wat online.